Reality and Dreams: Hiking…Barking…Heavy-Gat!

(April 16, 2008)

    Kakaiba na talaga ang mga napapaginipan ko these past few days, feeling ko talaga na nararamdaman ko na totoo ang mga napapaginipan ko. Hindi niyo lang alam, napapagalaw talaga kapag malalim ang pagkahambing ng tulog ko.

 

1. Hiking

     Feeling ko parang pangalawang beses na napaginipan ko ito eh. Ang tungkol sa panagainip kong ito eh sumasakay ako ng isang dyip paakyat sa isang bundok sa Cordillera (correctly pronounced as “Core-dee-hye-rah”). Malamig at napakafoggy ang kapaligiran, dagdag pa ang pagiging malunti ng lugar (new word “Malunti”). Tumigil ang dyip sa tuktok ng bundok. Sabi ng driver na para makarating sa pupuntahan naming ay kailangang bumaba kami sa bundok na iyon ala “wall climbing”. Next thing na naalala ko eh nagwo-wall climbing na ako pababa at mukhang bumibigay ang lupa. Damdam ko habang natutulog na gumagalaw ang katawan ko. Paggising ko nahulog mula sa kama iyung unan ko at tumingin akosa orasan ng cellphone ko. Hala! Martes ng madaling araw pa eh may finals pa ako kinaumagahan. Bad trip!

     Kaso may tendency kasi na ma-dejavu ako dito kasi “baka” nga makapunta na rin ako sa Cordillera. Then again, na-trigger lang ang panaginip na ‘to nung nanood ako ng Sports Unlimited kung saan nag mountain hiking sina Dyan Castillejo at Marc Nelson sa Mt. Apo paakyat mula Davao hanggang sa pagbaba patungong Cotabato.

 

2. Barking

     Heto kagabi ko lang ito napaginipan at dapat may follow-up dream pa ako kasunod kaso mula umaga pa hindi ko na maalala (madedejavu ako nito promise!).

   

So I dreamt that I was in Taft Avenue in front of CSB facing McDonald’s. It was a colorful evening as there was a Mardi Gras-like parade that was happening along Taft.  I think I was part of the parade as I was dressed up in a purple suit and a long hat to go with. Next thing I saw, the whole of Taft was pitch dark and my “eyes” were in “night mode” ala Blair Witch Project. Suddenly, something went over at my back and I turned around surprised to see a stray dog (which somehow looks like one of those K-9 dogs I see at school every morning) placing himself onto me. Its weight is so heavy that I can’t seem to move. The dog’s mouth suddenly begins to bite my head”. One wrong move and I’m dog food as I can’t move my arms freely to rid myself from my dog and run from it.

   Luckily a guard or may I say a passerby just passed by me. I called out to him for help. He did came but he looks disappointed. I wondered why. “Humiga ka muna sa sahig…” he said. Thnking that he’s going to help me, I laid myself down to the concrete floor with the dog still pretty much mhugging my whole back. “Buksan mo iyung bibig ng aso at igalaw mo iyon palayo mula sa ulo mo…”, he then said. I want to but I can’t as you can see, alangin ang aking mga braso’t kamay. Baka imbes na makatulong iyung pinapagwa niya sa’kin baka ito pa ang makakapahamak sa’kin. I tried telling that I can’t but seems like I was unable to speak loudly as being laid on the floor with a heavy dog on my back is even the thought of breathing difficult. I felt like I was having asthma. The weight of the dog I can no longer bear and next thing I knew, I woke up with a fright. I checked the time and it was still too early.

 

    Sa tingin ko ang dahilan kung bakit hindi pala ako makagalaw nung natutulog ako eh dahil binalot ko ang sarili ko gamit ng kumot. Hehehe. Pero grabeh iyon, akala ko talaga totoo iyon. Eeee!

Share this post

The CSB Experience: Meet Me At The Hotel Lobby

from kumanta.com

“Meet me in the hotel lobby
Everybody’s looking lonely
Watch me as i walk in slowly
When your eyes meet mine
It’s in the mirrors of the hotel lobby”

    Minsan, sinamahan ko friend ko sa AKIC kasi may iche-check siyang lugar doon. Iyung pupuntahan namin nasa mababang floor naman iyon kaya puwedeng hindi na lang gumamit ng elevator pero nag-insist pa rin siya. Akala niya nasa isang palapag pa iyon pero sinabi (kasi kabisado ko iyung daan sa hinahanap niya)  ko na hindi iyun doon. Nagtanong siya sa guard pero sabi niya nasa floor pababa nito…

   Ngayon, ginamit namin ang stairs ng CSB Hotel papuntang sa floor na iyon at nakarating rin. Nakita niya na may sched na nakapaskil na nagsasabi na bawal ang students hanggang sa oras na puwede na sila pumasok. Hindi makapaniwala iyung kaibigan ko kaya umalis na lang kami na frustrated siya.

    Tapos, ginamit niya iyung hagdanan ng hotel pero sinabi ko na baka bawal tayo kasi sa hotel na iyung pupuntahan natin. Sabi niya okay lang kasi CSB rin naman iyon. Binalaan ko naman na bawal ang students pero nag-insist pa rin. Iyung guwardya na lang sa may labasan ng hotel ang mismong nagsabi na bawal ang mga students sa CSB Hotel, tinanggap naman ang ginawa naming excuse na naligaw kami sa paglabas.

    Mukhang di na masigla mukha niya, sinasabi na kung bakit di pinapayagan ang mga students na maglabas-pasok sa hotel kung kailan gusto nila at kung bakit ang mga ilang lugar sa loob ay hindi open-for-all sa lahat ng oras.  HIndi ko siya mabigyan ng maliwanag na sagot pero iyun na yon talaga.

Share this post